ABBIE

Sinds ik op een eiland in de Middelllandse Zee woon, voel ik me soms net als Abbie, het hoofdpersonage in Nicci French' 'De Bewoonde Wereld'.

Abbie werd ontvoerd en mishandeld door een seriemoordenaar. Een nachtmerrie. Haar sterke karakter enmaakt dat ze op de valreep aan een zekere dood kan ontsnappen.
Terug in 'de bewoonde wereld' merkt ze dat niemand haar gelooft. En dat is misschien de ultieme nachtmerrie.
Bovendien lijdt ze aan een lichte vorm van amnesie, waarschijnlijk als gevolg van de klappen die ze kreeg van haar vorige vriend. Abbie kan dus niemand vertrouwen en haar vertrouwde vrienden lijken in een andere dimensie te leven. Ze moet zich terug een identiteit zien te vinden en vooral het onderscheid kunnen maken tussen wat en wie belangrijk is en wat en wie niet.

ik heb de indruk dat dat precies is wat wij ook moeten doen sinds we zijn geëmigreerd. Misschien is het wel het verhaal van mijn leven. Met mijn idiote vertrouwen in alles en iedereen loop ik regelmatig en zwaar met mijn hoofd tegen de muur. Ik ben en blijf een ram. Het probleem is dat het leven zo kort is en ik voel het heel vaak tussen mijn vingers glippen. Zo van "shit, alweer avond, alweer een dag voorbij!".

Abbie is wel heel erg volwassen voor haar 25 jaar. Ofmisschien ben ik wel heel erg onvolwassen voor mijn 39 lentes.
Ik weet nl niet hoe ik zou gereageerd hebben in haar situatie. Geboeid, kap over het hoofd en een vieze prop in de mond. Een psychopaat die enkel wacht op het breekpunt van de meisjes. Om ze dan koelbloedig te vermoorden.
Waar ligt mijn breekpunt?

Het belangrijkste is dat je je eigen nakende dood accepteert. Het schijnt dat je in levensbedreigende situaties dan precies het meeste kans maakt. Zo heeft bijvoorbeeld Ingrid Betancourt haar lange jaren in de Columbiaanse jungle kunnen overleven.

Het is een beetje zoals bevallen: je mag vooral niet vechten tegen de pijn, je moet proberen bondgenoot met hem te worden.

Laat ik dat onthouden als mijn hernia nog eens opspeelt.

Drink !

Als de avond valt, vechten nogal wat mensen tegen hun demonen. Dat zijn geen vreemden voor me. En ook ik moet tot mijn scha en schande bekennen dat ik graag een fles wijn kraak eens de duisternis zijn intrede maakt. En ik moet ook bekennen dat ik dat soms al wil doen als diezelfde duisternis nog niet helemaal is ingetreden.

Het eerste glas kalmeert. Het tweede nog iets meer. BIj het derde ben ik aan het koken en durf ik al wel eens een cashewnoot te eten om de effecten van de alcohol tegen te gaan.

Het vierde glas hoort bij het eten. Evenals het vijfde. En als er een kaasschotel als toetje is, tja dan gaat er ook wel een zesde makkelijk in.

Zou het daarbij blijven of zouden we er nog eentje drinken als de film begint of de dvd klaarstaat?

De demonen zijn inmiddels bezworen, de neuronen ook. Ik ben nog helder maar ook weer niet zo helder dat ik pakweg de tafel van 16 zou kunnen aframmelen.
Ik voel me een beetje schuldig. Weet dat de mijn lichaam niet van alcohol houdt. Maar mijn geest wel. Die kleine roes, die hoort erbij, die tovert een glimlach op mijn lippen.

Het is negen uur. De dvd staat klaar.Ik ben er helemaal klaar voor.

Komen eten!

Gisteren waren we nog eens uitgenodigd bij mensen thuis. Dat gebeurt niet veel meer. Eens je de dertig voorbijbent, je niet meer in een bedrijf werkt én in een strontdorp woont, vergeten de mensen je al wel eens. Niet dat dat erg is, want de contacten met anderen worden er alleen maar intenser door.
Paul en Hélène zijn allebei een eind in de veertig en hebben samen 4 kinderen tussen 7 en 17. Die waren allemaal daar evenal een neef, een nicht en onze kinderen. Een heleboel kinderen dus, bovendien vooral luidruchtige pubers, en voor ons, die als 2 ouwe zakken nogal gehecht zijn aan hun stilte, nogal confronterend. Confronterend met het leven bedoel ik.
Afijn, de kinderen bleken stuk voor stuk super interessante wezentjes te zijn, maar ik was maar al te blij dat ze na het (overigens voortreffelijke) eten naar de aangrenzende kamer verhuisden om daar zich uit te leven op de Wii.Het was trouwens de eerste confrontatie van mijn zoontje met die console. Geweldig om hem te zien boksen. Hij heeft alvast een aantal tegenstanders KO geslagen. Maar dat doet hij in het dagelijkse leven eigenlijk ook al.

Paul en Hélène zijn nu ook niet bepaald de meest alledaagse mensen.
Zij was een binnenhuisarchitecte in Spanje en Senegal en hij heeft op zijn negentiende "iets electronisch" uitgevonden (wat heeft ie niet gespecifieerd). Vanaf toen ging het alleen maar bergop. Veel geld, veel kostuums en het hek was van de dam. De wereld lag aan zijn voeten. Na een tijdje door Amerika te hebben gezworven, landde hij in Parijs in de jaren tachtig. Chet Baker gaf daar wekelijks een paar concerten. Paul wist pas over wie het ging toen hij de krantenkoppen over Baker's dood las. Chet Baker was op het einde namelijk volledig de pedalen kwijt en absoluut niet meer populair bij het publiek.Drugs en drank hebben hem klein gekregen.
Hij is uit het raam van zijn hotelkamer in Amsterdam gesprongen en heeft dat niet overleefd. Nog steeds zijn er mensen die deze dood in vraag stellen en misschien niet helemaal onterecht.

In datzelfde Parijs leerde Paul zijn (nu ex-)vrouw kennen: een prima ballerina met een ego dat omgekeerd evenredig met haar gewicht was. Hij verliet haar een aantal jaren daarna om samen met Hélène een nieuw leven te beginnen. In een strontdorp, ver weg van de verleidingen van Madrid of Parijs.
Businessman is hij nu al een aantal jaren niet meer. Met zijn ongelooflijk instinct en sensitiviteit heeft hij studies terug opgepikt en hij is nu full time genezer.
Hij wordt hierbij geassisteerd door Hélène die daarbuiten ook een gediplomeerd yoga meester is.

Het is een beetje hetzelfde verhaal als dat van Boris Vervoordt, zoon en opvolger van Axel Vervoordt, die in een interview in De Standaard beweert dat "alle grote bedrijfsleider spiritueel zijn. Dat merk ik aan de intensiteit als ik hen ontmoet."

Terwijl Paul dus de brui heeft gegeven aan zijn leven van snelle wagens en Armani kostuums, begint mijn man op zijn 43ste nu eindelijk kostuums te dragen. Weliswaar geen Armani, eerder H&M maar men moet ergens beginnen, niet waar?

Een groot businessman zal ie gelukkig nooit worden, met of zonder kostuum, dat is wel één van de weinige zekerheden die ik in dit leven heb.

Ik heb me alvast ingeschreven op Hélène's yoga-cursus.

Siri Hustvedt: What I Loved

Do you remember when was the last time you cried because of a book?
I do.
It was yesterday. And I was reading "What I Loved" by Siri Hustvedt (Madame Paul Auster).

It is a highly intelligent book. And very readable. My English is not that good and I was able to read it without any difficulties. Intelligent but without pretention. And that is really difficult.

It is a very citadin book. And I'm not a city girl at all. But it has so many different layers, there's so much to talk about after reading: modern art, New York's pathetic art scene, boulemie, anorexia, manipulation, love, sex, friendship...

But for me the most beautiful part of this book is the fact that she describes an ordinary life of an ordinary man. Leo made me weep. Not once, not twice but three times.

I'm not ready to forget this book.
In fact, I'm ready to read the Dutch version now. To be sure I understood every single word of it.

Thank you Siri. Thank you very much.

STERRENSTOF

Ik weet niet exact waar de theorie vandaan komt, maar het idee dat we allemaal voor een deel uit sterrenstf zouden bestaan, was me vroeger zeer genegen. Ik vond het een grote troost te weten dat mijn lichaam ooit nog zou worden gebruuikt om andere lichamen mee op te bouwen of dat er moleculen van mijn al dan niet edele delen door de ruimte zouden vliegen.

Ik groette de doden weleens door mijn blik naar het heelal te richten.

Het was ook een hele troost om bij elk sterfgeval waar ons gezin mee werd geconfronteerd, te kunnen zeggen dat de overledene nu een soort sterretje aan de hemel is. Het is geen echte leugen want, zo vergoelijkten mijn vrouw en ik onze wat kromme redenering, ergens in de ruimte zweeft er immers nog wel één of ander atoom van de dode persoon of van het overleden dier rond.

Elk jaar in augustus lagen mijn dochter en ik 's nachts op de nog warme terrasstenen achteraan ons huis. Naast elkaar. En we telden de vallende sterren. Meestal won zij.

Naarmate de jaren vorderden, veranderden onze conversaties. Ze bleef weliswaar steeds meer vallende sterren tellen dan ik. Die augustusnachten werden synoniem met lange vader-dochtergesprekken. We herdachten onze doden en voelden ons intens met elkaar en met hen verbonden. En toen ook zij een sterretje aan de hemel werd, was die verbintenis nog even sterk. Maar hoeveel troost ik ook putte uit deze wetenschap, de gesprekken waren weg en bleven weg. En mijn dochter kwam niet meer terug.

De sterrenstof-theorie heeft me toen getroost. Maar wie er eventjes over doorboomt, merkt dat de theorie verre van romantisch is. Want als het inderdaad zo is dat wij voor een deel uit (sterren)stof bestaan en tot (sterren)stof zullen weerkeren, dan betekent het ook dat wij restatnen van Hitler, Moboetoe, Haider en andere Amin Dada's opsnuiven. En dat idee is natuurlijk heel wat minder romantisch. Het is zelfs ronduit walgelijk. Laat ons zeggen dat ik het zelfs nu op mijn oude dag liever hou op illegale middelen dat dat ik ooit een atoompje oorlogsmisdadiger door mijn neus moet snuiven. Sterrenstof of niet. Die hele Peter Pan romantiek kan me worst wezen.

Maar mijn tijd is gekomen. Ik ben niet meer interessant voor deze maatschappij. Ik breng vrouwen nog mannen meer in vervoering, kan hem al jaren niet meer recht krijgen. Ik kan ook geen gezelschap meer entertainen zoals vroeger maar al te goed het geval was. Mijn stem is gebroken. Ik ben gebroken. Met alles wat daarbj hoort. De doofheid, de wandelstok, de hangballen en de slechtzittende valse tanden. Eén wijntje uit mijn illegale kelder en ik ben dronken. Eén snuifje illegale stuff en ik ben zo high al een garnaal. Met gigantische katers achteraf.

Laat je dus maar niks wijsmaken: oud worden is echt niet leuk. Je wint aan wijsheid, dat klopt, ja, maar er is niemand die erin geïnteresseerd is dus wat heb je eraan? Nu ik eindelijk denk het leven een beetje te begrijpen, moet ik gaan.

De derde beurscrash is bezig, de derde wereldoorlog net achter de rug. Ik heb het kwaad van nabij gezien. Ben er meer dan eens door verleid geweest. Ik heb steeds gevochten tegen de aantrekkingskracht van de makkelijke weg, de zieke weg, de manipulatie, het grote Egoïsme. Ik doorzie nu de gezichten, weet precies wanneer iemand écht is, herken onmiddellijk de tekenen van het Kwaad. Jammer, doodjammer dat ik dat allemaal niet vroeger heb ingezien.

Ik ben klaar om te gaan. En ik ben niet beschaamd om te zeggen dat ik bang ban van het grote Niets, van het sterven. Ben ik dan niet dankbaar dat ik het meer dan een eeuw heb mogen uithouden op deze ooit zo blauwe planeet? Neen, zelfs dat niet. Ik heb teveel mensen moeten begraven.

En toch, en toch. Toch hecht ik nog waanzinnig aan het leven. Ik mijn kinderen zien geboren worden uit de schoot van mijn vrouw. Ik heb zo weinig moglijk levens vernietigd. Nu is het mijn beurt om te gaan. Doodgaan is niet de zwaarste straf. Alleen doodgaan is dat wel.

Maar ik hoop. Hoop tegen beter weten in. Ik hoop namelijk dat ik een groot sterrenstofje zal zijn zodat is samen met mijn liefsten aan de hemel schijn. Zodat onder ons alziend oog andere vaders fantastische vader-dochtergesprekken kunnen voeren.

Hoe begin je d'er in godsnaam aan?

Hoera hoera alweer een blog erbij ! Hoe begin je hier aan? Wat is het eerste artikel dat je post? Ik heb geen idee dus ik doe maar wat.
In de hoop dat anderen er wat aan gaan vinden en dat er discussies op gang zullen komen. Waarover? Over writer's block natuurlijk :) maar ook over andere onderwerpen die me heel na aan het hard liggen: kunst, literatuur, mensen-en dierenrechten, Peter Singer, The Wire, Frans de Waal, Eckhardt Tolle, het operagebouw in Oslo, Krishnamurti, Lao-Tseu, Nietzsche, olifanten, Thomas Dybdahl, de red macaw, Costa Rica, ecologisch denken, Six Feet Under, kinderen, ettertjes, John Irving, Michaël Borremans, Cecilia Bartoli, meditatie, lange zomernachten, Kate Bush, Richard Hawkins, Danish Radio @ the Koncerthuset, yoga, The Sopranos, et j'en passe.
Ik hoop ook vaak mijn kortverhalen te posten en wie weet zelfs een enkele poging tot poëzie.
En je hoeft het echt niet allemaal te lezen, maar het mag wel. En ik zou het zelfs waanzinnig fijn vinden.
Welkom!