ABBIE

Sinds ik op een eiland in de Middelllandse Zee woon, voel ik me soms net als Abbie, het hoofdpersonage in Nicci French' 'De Bewoonde Wereld'.

Abbie werd ontvoerd en mishandeld door een seriemoordenaar. Een nachtmerrie. Haar sterke karakter enmaakt dat ze op de valreep aan een zekere dood kan ontsnappen.
Terug in 'de bewoonde wereld' merkt ze dat niemand haar gelooft. En dat is misschien de ultieme nachtmerrie.
Bovendien lijdt ze aan een lichte vorm van amnesie, waarschijnlijk als gevolg van de klappen die ze kreeg van haar vorige vriend. Abbie kan dus niemand vertrouwen en haar vertrouwde vrienden lijken in een andere dimensie te leven. Ze moet zich terug een identiteit zien te vinden en vooral het onderscheid kunnen maken tussen wat en wie belangrijk is en wat en wie niet.

ik heb de indruk dat dat precies is wat wij ook moeten doen sinds we zijn geëmigreerd. Misschien is het wel het verhaal van mijn leven. Met mijn idiote vertrouwen in alles en iedereen loop ik regelmatig en zwaar met mijn hoofd tegen de muur. Ik ben en blijf een ram. Het probleem is dat het leven zo kort is en ik voel het heel vaak tussen mijn vingers glippen. Zo van "shit, alweer avond, alweer een dag voorbij!".

Abbie is wel heel erg volwassen voor haar 25 jaar. Ofmisschien ben ik wel heel erg onvolwassen voor mijn 39 lentes.
Ik weet nl niet hoe ik zou gereageerd hebben in haar situatie. Geboeid, kap over het hoofd en een vieze prop in de mond. Een psychopaat die enkel wacht op het breekpunt van de meisjes. Om ze dan koelbloedig te vermoorden.
Waar ligt mijn breekpunt?

Het belangrijkste is dat je je eigen nakende dood accepteert. Het schijnt dat je in levensbedreigende situaties dan precies het meeste kans maakt. Zo heeft bijvoorbeeld Ingrid Betancourt haar lange jaren in de Columbiaanse jungle kunnen overleven.

Het is een beetje zoals bevallen: je mag vooral niet vechten tegen de pijn, je moet proberen bondgenoot met hem te worden.

Laat ik dat onthouden als mijn hernia nog eens opspeelt.