Komen eten!

Gisteren waren we nog eens uitgenodigd bij mensen thuis. Dat gebeurt niet veel meer. Eens je de dertig voorbijbent, je niet meer in een bedrijf werkt én in een strontdorp woont, vergeten de mensen je al wel eens. Niet dat dat erg is, want de contacten met anderen worden er alleen maar intenser door.
Paul en Hélène zijn allebei een eind in de veertig en hebben samen 4 kinderen tussen 7 en 17. Die waren allemaal daar evenal een neef, een nicht en onze kinderen. Een heleboel kinderen dus, bovendien vooral luidruchtige pubers, en voor ons, die als 2 ouwe zakken nogal gehecht zijn aan hun stilte, nogal confronterend. Confronterend met het leven bedoel ik.
Afijn, de kinderen bleken stuk voor stuk super interessante wezentjes te zijn, maar ik was maar al te blij dat ze na het (overigens voortreffelijke) eten naar de aangrenzende kamer verhuisden om daar zich uit te leven op de Wii.Het was trouwens de eerste confrontatie van mijn zoontje met die console. Geweldig om hem te zien boksen. Hij heeft alvast een aantal tegenstanders KO geslagen. Maar dat doet hij in het dagelijkse leven eigenlijk ook al.

Paul en Hélène zijn nu ook niet bepaald de meest alledaagse mensen.
Zij was een binnenhuisarchitecte in Spanje en Senegal en hij heeft op zijn negentiende "iets electronisch" uitgevonden (wat heeft ie niet gespecifieerd). Vanaf toen ging het alleen maar bergop. Veel geld, veel kostuums en het hek was van de dam. De wereld lag aan zijn voeten. Na een tijdje door Amerika te hebben gezworven, landde hij in Parijs in de jaren tachtig. Chet Baker gaf daar wekelijks een paar concerten. Paul wist pas over wie het ging toen hij de krantenkoppen over Baker's dood las. Chet Baker was op het einde namelijk volledig de pedalen kwijt en absoluut niet meer populair bij het publiek.Drugs en drank hebben hem klein gekregen.
Hij is uit het raam van zijn hotelkamer in Amsterdam gesprongen en heeft dat niet overleefd. Nog steeds zijn er mensen die deze dood in vraag stellen en misschien niet helemaal onterecht.

In datzelfde Parijs leerde Paul zijn (nu ex-)vrouw kennen: een prima ballerina met een ego dat omgekeerd evenredig met haar gewicht was. Hij verliet haar een aantal jaren daarna om samen met Hélène een nieuw leven te beginnen. In een strontdorp, ver weg van de verleidingen van Madrid of Parijs.
Businessman is hij nu al een aantal jaren niet meer. Met zijn ongelooflijk instinct en sensitiviteit heeft hij studies terug opgepikt en hij is nu full time genezer.
Hij wordt hierbij geassisteerd door Hélène die daarbuiten ook een gediplomeerd yoga meester is.

Het is een beetje hetzelfde verhaal als dat van Boris Vervoordt, zoon en opvolger van Axel Vervoordt, die in een interview in De Standaard beweert dat "alle grote bedrijfsleider spiritueel zijn. Dat merk ik aan de intensiteit als ik hen ontmoet."

Terwijl Paul dus de brui heeft gegeven aan zijn leven van snelle wagens en Armani kostuums, begint mijn man op zijn 43ste nu eindelijk kostuums te dragen. Weliswaar geen Armani, eerder H&M maar men moet ergens beginnen, niet waar?

Een groot businessman zal ie gelukkig nooit worden, met of zonder kostuum, dat is wel één van de weinige zekerheden die ik in dit leven heb.

Ik heb me alvast ingeschreven op Hélène's yoga-cursus.